Hayat. Heyhat..

bu sabah anladım ki insanın uyanır uyanmaz hayatın ne kadar pamuk ipliğine bağlı bir dalga olduğunu anlaması iğrenç birşey. gözlerin şişi henüz inmemişken , gırtlağınızdan hala travestisel bir ses çıkarken "mna koyayım koca adam 2 günde öldü gitti" demek iğrenç birşey.

annemin sevimli komşusu gülten teyze'nin kocası öldü bu sabah. 74 yaşındaydı , zamanında hürriyet gazetesinde köşe yazarıymış falan. acayip efendi bi insandı ve dün e kadar hiçbirşeyi yoktu. dün öğlen hastaneye götürdüler. kanser tehşisi kondu. bu sabaha karşı 5 gibi mide kanaması geçirdi , hastaneye kaldırdılar ve öğlen 11 gibi hastanede öldü. 2 gün.. 74 senenin karşılığı sik gibi 2 gün.

kimse "hepimiz ölecez" "ölüm insanlar için" geyiği yapmasın bana. kalbini kırarım. evet ben hayatı filiz akınla ibne oğlunun filmlerindeki gibi yaşıyorum. ani duygu patlamalarım var benim çok ani ama. birine bişey anlatırken jest ve mimiklerle destekliyorum ben , uzaklara bakıyorum güzel ya da kötü şeyler anlatırken. gözümde birkaç damla yaş birikiyor. gidemiyorum şimdi gülten teyze'nin ya da oğlunun yanına baş sağlığı dilemeye mesela. biliyorum ki orda da böyle fena duygusal patlamalarım olacak. ben buyum çünkü. hikmet amcayı 2 aydır tanıyorum. maksimum 2 kere 1 er dakika konuştum. ve ölümüne çok fazla üzülüyorum.

hayat işte. bombok bi dalga. yapıştı bir de üzerime çıkmıyor.

lanet olsun adamım!

Aske