Cennet

Bu aşk denilen şey insanın bilmediği bir yerde olması gibi. Filmlerde falan insanlar çok güzel birini gördüğünde ya da ne bileyim kendini harika bir mekânda bulduğunda “tanrım cennette miyim?” gibi sorular sorarlar. Tabii daha önce kimse cennete gidip gelmediğine göre gayet saçma bir soru bu. Sadece güzel bir yer olduğu inancı vardır ve efsaneyi gerçekleştirme çabasıdır bu. Sakin olun yazıya başlıyorum…

Anlatmak istediğim bu aşk denilen naneyi kimsenin bilmediği. Kimler yaşamış, kimler anlatmış, nasıl bugünlere harika bir şeymiş gibi gelmiş bilemiyorum ama bildiğim bir şey var ki bu duygunun insanlar tarafından yaşanmak istendiği; bir efsaneyi gerçekleştirme çabası.

Her seferinde “evet işte bu sefer oldu. Gerçek aşk lan bu” diyen insanlar var -ben de söyleyebilirim bunu- Belki de herkes böyle düşünüyor bunu bilemem. Bana kalırsa insanların birbirine alışma sürecinde yaşanılan bir duygu bu. Tanışma süreci de denilebilir. Bu süreçte kimsenin gözü kötü bir şey göremez. Sevgi yumağı, aşk pıtırcığı olur her birey. Bu tanışma süreci -ya da alışma. Bana göre alışma olduğu kesin- kişiye göre farklı uzunluklar gösteren bir zaman. Bunun bittiğini şu şekilde anlarız; artık bokluklar görülür hale gelir. O sırma saçlar kepek yapar, o buğulu seste çatlaklar ortaya çıkar, güzelim gözler çapak falan yapmaya başlar. Hâsılı alışılır karşı cinse. Önemli nokta buradan sonra ortaya çıkar. Bunlar size batıyor mu yoksa “aşkım gözünde çapak kalmış du alayım onu” denilebiliyor mu? Denilebilirse ne ala. Çünkü bu büyük duygu yoğunlukları ardından dönüşüme uğrayan duygu sevgidir. Yani seviyorsundur işte.

Sevgi ise alışkanlıktır. Aslında daha çok kabullenmektir. Kötü huyları artık görürsün, eskisi gibi değildir. Gözünde bir perde olmaz. Her şey gözle görülür biçimde sinirlenmeye açıktır. Hatalar, sevilmeyen davranışlar bir bir ortaya çıkar. Bir bakarsın ki dünyanın en bencil insanıyla birliktesindir. Ya da sen ne kadar dengesizsindir de bu yeni yeni ortaya çıkıyordur karşındaki için. Bu noktadan sonra devam eden bir ilişkide karşılıklı kabullenme, yani sevgi olduğu aşikardır.

eser sahibi: sikko (o kendini biliyor m.k)