forthy-six and poo

bir veba vardı vakti zamanında üzerime bulaşan. "acaba biri biyerde şunu yapıyor mudur?". zamanında böyle cevabının imkansız olduğu şeylere tutkunmuşum. bilinçsiz olarak hayal kırıklığı antremanı diye düşünüyorum şimdilerde. umduğum şeylerin aslında umulmayacak şeyler olduğu gerçeğini , bazı kimselere göre daha kolay kabul ediyorum.

bu durum yeşil gözlü güzel anneme , ben 5 yaşında iken "anne sen dünyayı yeşil mi görüyorsun?" şeklinde bir soru sormamı sağlamış mesela.

babannemin can sıkıntısına ördüğü dantellere babamın parfümünü sıkıp sehpaların tozunu bu sebepten almış olabilirim.

sokakta oyun oynarken ne düşündüm bilmiyorum lakin her yerim simsiyah olup kapıyı çaldığımda annem "sen benim oğlum değilsin , benim oğlum siyah değil bi kere" demişti. ağlamıştım ulan o yaşta bunun için. içeri almamıştı kapıyı suratıma kapatmıştı. acaba o an kaç çocuğun yüzüne öyle kapı kapandı onu düşündüm (:

bu gülen suratı ters yapan kaç kişi vardır acaba şu an..

-lan blogger acaba şu an kurbağa yazısı yazan birileri var mıdır ?
+ bilmiyourm kaptan sağ tarafa bi göz at.

aydınlanamamış her bünyeye gecenin bir vaktinde 2 kilo köpek ölüsü armağan ediyorum.

afiyetle..